“Enkazın Başında Bir Müezzin, Bir Dua, Binlerce Veda”

ISPARTA SORKUNCAKLILAR DERNEĞİ’NDEN IGC’YE ZİYARET

İçeriği Görüntüle

Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinin üzerinden üç yıl geçti. Ancak geride kalan acı, takvim yapraklarıyla birlikte azalmadı. On binlerce insanın hayatını kaybettiği bu büyük felaket, yalnızca şehirleri değil; vicdanları, hayatları ve hafızaları da yerle bir etti.
Depremde hayatını kaybeden vatandaşların son yolculuklarına eşlik eden isimlerden biri de Vekil İmam Hatip Adnan Armut oldu. O günleri anlatırken kelimeleri seçmekte zorlanan Armut, yalnızca cenazeleri değil; tarifsiz bir hüznü de omuzlarında taşıdığını söyledi.
2019 yılında Halk Eğitim Merkezi’nin açtığı Cenaze Hizmetleri Kursu’na katılarak gassallık belgesi alan Adnan Armut, küçük yaşlardan itibaren cenaze hizmetlerine ilgi duyduğunu belirtiyor. 6 Şubat sabahı depremin haberini aldığında ise içinde tarif edemediği bir sorumluluk duygusunun oluştuğunu ifade etti. O dönem özel sektörde çalışmasına rağmen, hiç tereddüt etmeden AFAD’a başvurarak gönüllü olarak bölgeye gitme kararı aldı.
Yola çıktığı otobüste 5 bin adet cenaze torbası olduğunu öğrenmesi, onun için bir tesadüften öte anlam taşıyor. Hatay’a ulaştıklarında ilk işleri, bu torbaları ihtiyaç sahiplerine ulaştırmak oluyor. Sokak sokak gezerek, enkaz başlarında bekleyen insanlara ceset torbaları dağıtıyorlar.
O anlara dair hafızasında en çok yer eden görüntü ise şu oluyor:
“İlk kez ceset torbası gören insanlar dua ediyor, ağlıyorlardı. Cenazeler battaniyelere sarılı şekilde bekliyordu. Torba gelince defnetmek için sıraya giriyorlardı…”
Antakya Mezarlığı’nda 10-15 gün boyunca, gece gündüz demeden cenaze defnettiklerini anlatan Armut, suyun olmadığı zamanlarda teyemmümle yıkama işlemi yaptıklarını, cenazeleri tek tek kefenleyip namazlarını kıldırdıklarını ifade etti. Sayılarının çok az olduğunu vurgulayan Armut, yaşananları şu cümleyle özetliyor:
“Normalde bir kişiyi yüz kişi defneder. O günlerde ise yüz kişiyi bir kişi defnediyordu.”
Üç yıl geçti…
Ama bazı dualar hâlâ yarım, bazı vedalar hâlâ toprakta.
Ve bazı insanlar, sessizce insanlığın yükünü taşımaya devam ediyor.