Her evde vardır o çekmece. İçine ne koyduğunu tam bilmezsin ama bir gün lazım olur diye hiçbir şeyi de atamazsın. Eski telefon şarjları, tek kalmış bir vida, pili bitmiş kumanda, anahtarı unutulmuş bir kilit, yıllardır okunmayı bekleyen açılmamış bir zarf...
Ne zaman bir şey elimizde fazlalığa dönüşse, "Şimdilik burada dursun." deyip o çekmeceye bırakırız.
İlginçtir, eşyaların kaderiyle birlikte bazen kararlarımızı, hayallerimizi ve söylemeye cesaret edemediğimiz cümleleri de aynı çekmeceye kaldırdığımızı fark etmeyiz. Bizi buna iten şey, zamana gereğinden fazla güvenmemiz olabilir. Hep bir yarın varmış gibi yaşıyoruz. Söylenecek sözleri, çıkılacak yolları, aranacak insanları... "Sonra bakarız" deyip görünmez bir çekmeceye bırakıyoruz.
Belki de bu yüzden kolay kolay boşaltamayız o çekmeceyi. İçindekilerden çok, "Ya bir gün lazım olursa?" düşüncesini saklarız. O ihtimal, yıllarca yer kaplayan bir kablodan da, tek kalmış bir vidadan da daha ağırdır. Galiba hayatın içinde de böyle davranıyoruz.
Bir süre önce fark ettim; günlerdir aramayı ertelediğim kişi, aslında sesine en çok ihtiyaç duyduğum kişiydi.
Bazen insan, kendisine iyi gelen şeyleri bile erteliyor. Oysa onun sesini duymanın bana verdiği huzuru biliyordum. Birkaç dakikalık bir konuşmanın içimde bıraktığı sakinliği, sesine biraz neşe katabildiğimi hissetmenin verdiği mutluluğu biliyordum.
Buna rağmen neden ertelediğimi bilmiyordum. Sanırım hep orada olacağını düşündüm. Zamanın, insanların ve yarınların değişmeyeceğine inandım. Nasıl olsa ararım, nasıl olsa konuşuruz dedim.
Ama insan bazen en çok ihtiyaç duyduğu şeyleri bile "sonra" dediği yere bırakıyor.
Bir gün o çekmeceyi açıyoruz. Yıllardır elimizin değmediği eşyaları tek tek çıkarıyoruz. Kiminin artık hiçbir anlamı kalmamış, kimi ise gerçekten bir gün lazım olmuş.
Oysa bazı şeyler çekmecede yıllarca bekleyebilir. Paslanır, tozlanır ama yerinde durur. Hayat öyle değil. Ertelediğimiz zaman eskisi gibi kalmıyor; biz değişiyoruz, insanlar değişiyor, yollar değişiyor.
Belki bir gün o çekmeceyi boşaltırız. İşimize yaramayanları ayırır, kalanları yeniden düzenleriz.
Ama hayatın içinde bazı şeyleri düzenlemek için bazen çok geç kalabiliriz.
Çünkü bazı şeyler bekler; ama bazı anlar beklemez.