Bir arkadaşım ne zaman masada yarım bıraktığım kahvemi görse, hiç aksatmadan aynı şeyi söyler: "O kahveni bitir." Ben o an sadece soğumuş bir içecekten bahsettiğimizi sansam da konu aslında çok daha basit ve hepimizin gün içinde defalarca yaptığı bir alışkanlığa dayanıyor: Bir şeyi tamama erdirmeden başka bir şeye atlamak. 1920’lerde bir psikolog, garsonların henüz hesabı kapanmamış masaların siparişlerini en ince detayına kadar hatırladığını, ama masa kalktığı an her şeyi unuttuğunu fark etmiş. Zihnimiz tam olarak böyle çalışıyor; noktası konmamış her hikâyeyi, bitirilmemiş her işi arka planda kapanmamış bir dosya gibi tutmaya devam ediyor. Masada duran o yarım kahve de bu: Ertelenmiş işler, konuşmalar, yarım bırakılmış bir niyet.
Aynı durum insan ilişkilerinde de geçerli. Bir dostluk ya da bir iletişim bittiğinde değil, "nasıl bittiği" belirsiz kaldığında zihin rahat edemiyor. Açıkça konuşulup noktası konmuş bir ayrılık kolayca arşive kaldırılırken; cevapsız bırakılan bir mesaj, aniden kesilen bir sohbet ya da yüzleşmekten kaçındığımız bir kırgınlık arka planda sürekli çalışmaya devam ediyor. İki taraf da masadan kalkmış gibi görünse de o diyalog zihinde içten içe sürmeye, enerjimizi emmeye devam ediyor. Bazen dürüst bir son cümle, o kahveyi son yudumuna kadar içip masayı temiz kapatmak kadar büyük bir hafiflik.
Sonuçta hayat, hesabı kapatılmamış masalarla yaşanmayacak kadar hızlı akıyor. Zihnimizi yoran şey genelde yaşadığımız olumsuzluklar değil, askıda bıraktığımız o süreçler. Ve yarınımız bile belli değilken yapabileceğimiz en akıllıca şey, kahvemizi bitirip masadan zamanında kalkmak.
